sjálfsportrett

ég hef aldrei verið þessi gæji sem hefur haug af skemmtilegum litlum sögum af fólki til að reyta af sér við hvert tækifæri. mér hefur reyndar aldrei fundist ég vera sérstaklega góður sögumaður ef út í það er farið, ég man til dæmis einstaklega illa nöfn og veit langoftast ekki næg deili á staðsetningum til að gæða söguna lífi...
hinsvegar þá er ég mjög oft efniviðurinn í litlum sögum sem annað fólk hefur að segja. í mínum sögum er það langoftast ég sjálfur sem um ræðir, ég er líka sá sem á að hlæja að á meðan verið er að, og eftir að búið er að, segja söguna.
það vill nefnilega oft verða þannig að þegar ekki þarf að útskýra aðalpersónuna eða staðsetninguna hennar í sögunni er lítið eftir annað en gjörðir aðalpersónunnar til að kynna okkur fyrir því hver hún er. og það vill svo einkennilega til að þannig sögur vilja oft snúast um kjánaskap...það eru sögurnar sem ég kann.
á þeim nótum rámar mig í mjög kaldann vetrarmorgun þar sem ég var við vinnu á byggingarstað. það var komið kaffi og ég var að fara á bílnum mínum til að sækja góðvin minn hann egil trymbil. það þarf að komast til skila að bíllinn minn á þessum tíma var einstaklega ljótur en einstaklega frábær bíll (ég vann meira að segja ljótubílakeppni hjá x-inu með honum), svona tom yorke sjálfrennireiða. það var ekki mikið sem virkaði í þessum bíl, það þurfti að sparka í ljósin til að þau færu í gang, miðstöðin blés annaðhvort engu eða ísköldu lofti og upphalararnir fyrir bílbeltin hættu að virka í valdatíð vigdísar finnbogadóttur.
og það var einmitt til að koma í veg fyrir að bílbeltið héngi undan bílhurðinni sem ég gríp beltið og held því uppi með hægri hendi meðan ég lokaði hurðinni með þeirri vinstri. næsta hugsun var að gangsetja bílinn en svo virtist sem höndin á mér vildi ekki bifast...mér var líka einstaklega kalt á þumli hægri handar.
það var þá sem ég áttaði mig á því að ég hafði skellt hurðinni á þumalinn á mér og lokað hann fyrir utan bílinn, nú fyrst fann ég til, hurðaropnarinn var þannig hannaður að hann hentaði betur til að opna hann með þeirri hægri, en hún var vant við látin þannig að sú vinstri þurfti að duga.
það tók nokkrar sekúndur en það hafðist, þumallinn lifir góðu lífi en við tölumst ekki við enn þann dag í dag.