ógæfumaður í vegi frelsaðra

fyrir um tveimur árum eða svo var haldin, eins og önnur ár býst ég við, árshátíð hjá fyrirtækinu sem ég vann hjá. eftir góðan mat heima hjá eigandanum, og gott vín, var setið að sumbli og spjallað. ég skal viðurkenna það að ég drakk meira en góðu hófi gegnir en var þó nokkuð góður á því þegar ákveðið var að fara á klúbbinn players í kópavogi og halda partíinu áfram þar.
þegar þangað var komið var allur vindur úr kappanum, ég sat rænulítill við barinn og reyndi að virðast sætur og, umfram allt, með meðvitund...annað af þessu var að heppnast vel að mínu eigin mati.
allt í einu, upp úr þurru, kom hugsun í kollinn á mér.
farðu út.
líkaminn hlýddi. ég reyndi að segja eitthvað sem átti að vera mótmæli en líkami minn var greinilega búinn að ákveða sig. þegar út var komið kom næsta hugsun.
labbaðu heim.
möglulaust tók kroppurinn stefnuna heim og hóf göngu. "en ég er illa klæddur og það er miður vetur!" reyndi ég að segja, en litlu meira en annarhver sérhljóði kom út.
þegar ég var á göngunni meðfram reykjanesbrautinni, ískaldur og rænulaus, fangi heila og líkama míns, stöðvast bíll hjá mér og rödd sker frostið "eigum við að skutla þér?"
ég sagði ekkert heldur stoppaði bara og leit inní bílinn. þrjár ungar stelpur sátu þar og horfðu á mig.
það sem gerðist næst get ég ekki útskýrt, ég hef hugsað mikið um þetta en aldrei komist að neinni niðurstöðu. af einhverju ástæðum, alltaf þegar ég reyndi að tala kom ekkert uppúr mér...nema þegar ég reyndi að tala ensku. þannig að ég hóf leikinn. "æm sorrí, æ dónt önderstend". á þær kom mikið fát og þær buðu mér far aftur...á ensku. ég játti farinu og settist inn, gjörsamlega á snepplunum, hálf áfengisdauður.
þær spurðu næst hvert þær áttu að keyra mig...á ensku. ég bar mig illa og lét sem ég var að hugsa mikið. "ooh..há jú sei...njörvasund?" sagði ég með miklum ravis and travis stæl.
það fór eitthvað meira spjall fram sem ég man lítið eftir, man þó að hafa skáldað heila ævisögu um þennan enskumælandi séntilmann sem var í heimsókn á þessu landi íss og elds og líkaði landið ákaflega vel aðspurur. þegar heim var komið þakkaði ég kærlega fyrir farið, á ensku að sjálfsögðu, og hélt inn. drapst í tröppunum heima hjá mér. rankaði við mér einhverntímann um nóttina og kláraði verkið, ég var kominn heim.
næsta dag gerðist svolítið skrítið, ég var á leiðinni niður stigann þegar ég kem auga á lítinn miða í tröppunum þar sem ég hafði drepist. þá var þetta nafnspjald fyrir fjöllista og trúarhópinn veginn eða álíka og þar var ég hvattur til að láta af illu lifnaðarháttum mínum og finna jesúm. þá hafði ég orðið svo heppinn að verða fyrir barðinu á ungum frelslingum sem rúntuðu um bæinn leitandi að ógæfufólki.
ég er ekki viss um að þær duttu í lukkupottinn þetta kvöld, ég tel mig nefnilega ágætlega gæfusaman og ætla að láta jesúm um að fela sig aðeins lengur.