gleðileg jól á havæísku

ekki margir kunna svona útlensku en titillinn á færslunni þýðir einfaldlega "gleðileg jól" á havæísku.
einhverntímann þegar ég var krakki datt ég niður á þá hugmynd að til þess að aðfangadagur liði nú hraðar en stephen hawkins án hjólastólsins ætlaði ég að losa mig við spenninginn tengdu pakkaopni og sofa af mér aðfangadag.
mig minnir að ég hafi reynt þetta jólin sem mér datt þetta í hug en sofnað við það að reyna að halda mér vakandi. vaknaði við það að planið klikkaði...eða klikkaði planið þegar ég vaknaði? spurning...
annars er ég ekki haldinn þessum pakkaspenningi í dag, í dag hlakkar mig bara til að borða góðan mat með fjölskyldunni og sé eiginlega eftir því að það tók mig bróðurpartinn af ævinni sem liðin er að fatta það, vonandi á ég nóg eftir til að gera það tímabil að einungis litlu broti...

byrgið byrgir birgi sýn

ég ætla að láta eftir í baráttunni við að standast það að skrifa um þennan blessaða kompás þátt sem allir eru að skrifa\tala um.
ég sá umræddan þátt og mér blöskraði. mér blöskraði það sem að maðurinn sem þátturinn fjallaði um átti að hafa gert, ef rétt þá er siðleysið algjört...hjá manni krists hvorki meira né minna.
þar einmitt liggur annað sem mér blöskraði meira yfir, -ef rétt- parturinn. viljum við í alvörunni að fjölmiðlar fari að taka sér starf dómara, kviðdómanda og böðuls í þjóðfélaginu? ef menn, fjölmiðlar eða einstaklingar, komast yfir sönnunargögn í sakamálum sem eru refsiverð eiga þeir þá að eltast við að fullnægja réttlætinu sjálfir og taka það í sínar hendur að færa fjöldanum viðkomandi til refsingar?

staðreyndin er sú að við sem samfélag höfum þróast frá þeirri hugsun og erum betri fyrir vikið, kompás og þeirra fólk eiga betur heima á miðöldum með sinn hugsunarhátt.
og það sem mér finnst verst er að eina ástæðan fyrir því að kompásfólkið fór ekki með þessar "sannanir" til lögreglunnar svo að kerfið gæti haft sinn gang er vegna þess að þeim langaði til að vera eins og flottu krakkarnir í bandaríkjunum og fá að vera með skúbb, sem er ógeðfellt, litlir hálvitar í hermileik.
réttarkerfið hérna í landinu gengur út á það að menn eru saklausir uns sekt þeirra er sönnuð, sem getur verið erfitt að sætta sig við þegar fólk þykist vita að menn séu sekir.
þessi háttur er ekki hafður á til að halda eins mörgum sekum mönnum á götunni og mögulegt er án þess að hneyksla þjóðfélagið, þessi háttur er hafður á til að halda eins mörgum saklausum frá því að lenda í fangelsi.
við verðum að horfast í augu við það að réttarkerfið varð ekki til þess að refsa hinum seku, það þarf ekki að lesa mikið í sögu til að sjá að mannskepnan hefur aldrei átt í erfiðleikum með það, heldur til að koma í veg fyrir að verið var að refsa hinum saklausu...og menn verða að vera saklausir, sama hversu sekir þeir virðast uns sekt þeirra er sönnuð eða sannanleg til að kerfið virki...fyrir okkur öll.


ég verð að taka það fram að ég þekki þennan mann ekki neitt, hef aldrei hitt hann svo ég viti.
ég er alls ekki að mynda mér skoðun á því hvort hann gerði það sem sagt var eða ekki, það skiptir mig engu máli því að það er ekki mitt hlutverk í samfélaginu að gera eitthvað í því, við erum ekki æstur múgur og við eigum ekki að vera það. ef fólk vill getað refsað fólki úti á götu getur það flutt til landa þar sem það er ásættanleg hegðun í þjóðfélaginu, en ég vara fólk við, það eru miður skemmtileg lönd sem um ræðir. viljum við tilheyra þeim?

maður ársins

ekki bjóst ég við því þegar ég vaknaði í morgun að líf mitt myndi breytast eins mikið og það hefur gert. sá merkilegi atburður átti sér stað nefnilega í morgun að ég var valinn maður ársins hjá hinu virta bandaríska tímariti tímans. ég hef reyndar ekki kynnt mér það en ég þykist nokkuð viss um að þessi heiður hefur aldrei áður fallið í skaut íslendings.
ekki nóg með að ég sé að fá viðurkenningu fyrir það hreinlega að ég sé einstakur meðal manna heldur fær þessi síða líka sitt hrós því það var víst hún, samkvæmt greininni, sem vakti athygli þeirra hjá þessu merka tímariti.
það er því við hæfi að ég þakki þeim sem hafa lagt sitt af mörkum í þessu öllu saman ég biðst afsökunar ef ég gleymi einhverjum.
fyrst ber að nefna mömmu, takk mamma fyrir allt
magga er næst, tók við af mömmu við að klæða og fæða mig
krissi, þessi síða væri ekki til án þín...bókstaflega
starfsfólkið í krónunni uppi á höfða, mettur maður er góður maður
yusuf islam, tónlist þín hefur gert mig að þeim manni sem ég er í dag
þorbergur, þú veist hver þú ert
stebbi í kjós, verð ég aldrei neitt ha! fokking maður ársins auli!

ég ætla ekki að hafa þetta lengra í bili, geri ráð fyrir að síminn byrji að hringja um leið og vodafone opnar fyrir hann. eftir að hafa útskýrt hver var á línunni, maður ársins takk fyrir, bað ég þá um að gera undantekningu fyrir mig með þennan reikning sem ég skulda, svona í ljósi aðstæðna, og þeir sögðu "auðvitað félagi, alveg sjálfsagt" svo hefur þeim legið svo mikið á að opna línuna því hann skellti strax á.
ætli það sé dress code á bessastöðum? því ég á ekki bindi...ah þeir hljóta að gera undantekningu...

jólaandinn

"voðalega hallar tréð"
"já...spurning hvort þeir viti af því"
"örugglega erfitt að hafa það beint, það er víst samansett úr þremur eða fjórum trjám"
"ég heyrði að þeir voru að reyna að skáka trénu á austurvelli"
"hinn sanni jólaandi bara..." muldraði ég svo enginn heyrði
þetta voru samræður sem áttu sér stað við borð sem ég sat við í orkuveituhúsinu, fólkið sem sat við borðið var að tala um risastórt jólatré sem nokkrir vinnumenn voru að brasa við að koma í gagnið, því allir vita að jólatré virka ekki fyrr en ljósleiðaraseríurnar eru komnar í gang.

ég hef aldrei verið sérstaklega mikið jólbarn í mér. jú auðvitað var maður sjúkur í þetta allt saman þegar maður var barn, en þegar krúttfactorinn minnkaði og ættingjar hættu sjá tilefni til að gleðja drengsa með gjöfum á aðfangadag sá ég hreinlega engan tilgang með jólunum. ekki á ég börn. það eina sem ég sá var efnishyggjan...og ég hef aldrei verið neinn sérstakur aðdáandi hennar. á endanum var það orðið svo að mér var hreinlega orðið illa við jólin og varði þetta í allnokkur ár.
það er ekki fyrr en núna síðustu þrjú ár eða svo sem ég hef tekið jólin í sátt. en það var eiginlega bara vegna þess að ég byrjaði að afþakka jólagjafir með öllu. vill helst ekki fá gjafir frá neinum. ég ákvað að taka þann pól í þetta að sjá til þess að ekkert stress yrði orsakað af því að finna gjöf handa mér. leið strax betur.
þannig að síðustu jól hef ég getað einbeitt mér að því að gefa, ætla að ná tökum á því hugtaki áður en ég reyni við hitt...að þiggja.

ógæfumaður í vegi frelsaðra

fyrir um tveimur árum eða svo var haldin, eins og önnur ár býst ég við, árshátíð hjá fyrirtækinu sem ég vann hjá. eftir góðan mat heima hjá eigandanum, og gott vín, var setið að sumbli og spjallað. ég skal viðurkenna það að ég drakk meira en góðu hófi gegnir en var þó nokkuð góður á því þegar ákveðið var að fara á klúbbinn players í kópavogi og halda partíinu áfram þar.
þegar þangað var komið var allur vindur úr kappanum, ég sat rænulítill við barinn og reyndi að virðast sætur og, umfram allt, með meðvitund...annað af þessu var að heppnast vel að mínu eigin mati.
allt í einu, upp úr þurru, kom hugsun í kollinn á mér.
farðu út.
líkaminn hlýddi. ég reyndi að segja eitthvað sem átti að vera mótmæli en líkami minn var greinilega búinn að ákveða sig. þegar út var komið kom næsta hugsun.
labbaðu heim.
möglulaust tók kroppurinn stefnuna heim og hóf göngu. "en ég er illa klæddur og það er miður vetur!" reyndi ég að segja, en litlu meira en annarhver sérhljóði kom út.
þegar ég var á göngunni meðfram reykjanesbrautinni, ískaldur og rænulaus, fangi heila og líkama míns, stöðvast bíll hjá mér og rödd sker frostið "eigum við að skutla þér?"
ég sagði ekkert heldur stoppaði bara og leit inní bílinn. þrjár ungar stelpur sátu þar og horfðu á mig.
það sem gerðist næst get ég ekki útskýrt, ég hef hugsað mikið um þetta en aldrei komist að neinni niðurstöðu. af einhverju ástæðum, alltaf þegar ég reyndi að tala kom ekkert uppúr mér...nema þegar ég reyndi að tala ensku. þannig að ég hóf leikinn. "æm sorrí, æ dónt önderstend". á þær kom mikið fát og þær buðu mér far aftur...á ensku. ég játti farinu og settist inn, gjörsamlega á snepplunum, hálf áfengisdauður.
þær spurðu næst hvert þær áttu að keyra mig...á ensku. ég bar mig illa og lét sem ég var að hugsa mikið. "ooh..há jú sei...njörvasund?" sagði ég með miklum ravis and travis stæl.
það fór eitthvað meira spjall fram sem ég man lítið eftir, man þó að hafa skáldað heila ævisögu um þennan enskumælandi séntilmann sem var í heimsókn á þessu landi íss og elds og líkaði landið ákaflega vel aðspurur. þegar heim var komið þakkaði ég kærlega fyrir farið, á ensku að sjálfsögðu, og hélt inn. drapst í tröppunum heima hjá mér. rankaði við mér einhverntímann um nóttina og kláraði verkið, ég var kominn heim.
næsta dag gerðist svolítið skrítið, ég var á leiðinni niður stigann þegar ég kem auga á lítinn miða í tröppunum þar sem ég hafði drepist. þá var þetta nafnspjald fyrir fjöllista og trúarhópinn veginn eða álíka og þar var ég hvattur til að láta af illu lifnaðarháttum mínum og finna jesúm. þá hafði ég orðið svo heppinn að verða fyrir barðinu á ungum frelslingum sem rúntuðu um bæinn leitandi að ógæfufólki.
ég er ekki viss um að þær duttu í lukkupottinn þetta kvöld, ég tel mig nefnilega ágætlega gæfusaman og ætla að láta jesúm um að fela sig aðeins lengur.